Sinds mijn derde levensjaar schilder ik, Marjo Lebbe (1991) bij mijn grootvader (‘de paps’) in zijn atelier, dieren. Altijd was ik op zoek naar foto’s van dieren en liefst paarden, die ik uit de context rukte en een heel nieuw leven gaf op papier. Nooit luisterde ik naar de paps zijn raad en tips hoe ik de verhoudingen beter kreeg, ik wist alles beter, vond mijn eigen stijl veel mooier, maar zonder woorden was het zijn talent dat door mijn handen uit het penseel vloeide. Zijn grootste wens was samen met mij een tentoonstelling doen van onze schilderijen, voor hij stierf. Zijn wens kwam uit, het heette ‘Lebbe en Lebbe’ en ik weet heel zeker dat hij erbij was.

work in progress

Mijn passie voor paarden erf ik van mijn mama, die me op een paard zette toen ik nog niet kon lopen en me meesleepte in een oneindige liefde voor mijn eigen paard, Calypso. Die passie werd groter toen ik diergeneeskunde ging studeren en ik eindelijk zelf de anatomie van mijn paarden onder mijn schilderijen begon te herkennen. Elke dag opnieuw beleef ik als dierenarts de uitdaging om deze ingewikkeld angstige, gevaarlijke en gevoelige wezens te leren begrijpen en te genezen. Elke dag opnieuw blijven ze mij inspireren om met enkel 2 kleuren aquarelverf en veel water een realistisch en toch abstract idee te vormen van hoe een paard er écht uit ziet, wanneer je je ogen een beetje dicht knijpt en niet alle details kunt zien